หากทำงานรอรับเงินเดือน เราจะมีความสุขเฉพาะปลายเดือน 

   เมื่อลองมาคิดทบทวนกลับไปจึงได้พบว่าตอนเด็กๆ ที่เรายังไม่ห่วงเรื่องเงินเรื่องทองนั้น เราอยากเป็นนั่นเป็นนี่เพราะเราคิดว่ามันน่าสนุก และน่าจะมีความสุขที่ได้ทำได้เป็น.... แต่พอโตขึ้นมาเรากลับมีมายามากมายในการตัดสินใจเป็น หรือทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ทั้งเงินทอง ชื่อเสียง และความสำเร็จหรือรางวัลต่างๆ จึงทำให้หลายคน ไม่มีความสุขทุกวันที่ไปทำงาน จะมีก็แต่ตอนที่กดเอาเงินเดือนออกมาจับจ่ายใช้สอยซื้อของเพื่อให้ความสุขแก่ตนเอง
แต่จริงๆแล้วในเจ็ดวันในหนึ่งสัปดาห์ เราใช้เวลากับการทำงานถึงห้าวันเป็นอย่างน้อย ซึ่งนับเป็นส่วนใหญ่ของชีวิต หากเราสามารถมีความสุขกับสิ่งที่ทำได้ทุกวันก็น่าจะทำให้ชีวิตมีความสุขกับสิ่งที่ทำ เราอาจไม่จำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากไปซื้อความสุขมาบรรเทาความเครียดในวันเสาร์-อาทิตย์ก็เป็นได้

การทำงานที่มีความสุขจึงเท่ากับชีวิตส่วนใหญ่ที่มีความสุข ส่วนจะทำอย่างไรให้ทำงานได้อย่างมีความสุขอาจต้องเริ่มจากการ ' เป็น ' ในสิ่งที่เรา 'เป็น' จริงๆ 'เป็น' ในความหมาย ว่าเราทำเป็น ทำมันได้ดีและรักที่จะทำมัน ไม่ได้ทำเพียงเพื่อหวังรายได้สูงๆ

เมื่อได้ 'เป็น' ในสิ่งที่เรา 'เป็น'ก็ไม่ต้องฝืนทนทำในสิ่งที่เราไม่ 'เป็น' และเมื่อได้ทำในสิ่งที่เรารัก จดจ่ออยู่กับความสนุกในงานที่ทำ มีความสุขกับทุกวันที่มาทำงาน เงินเดือนอาจจะเลื่อนลำดับความสำคัญลงไป แต่ที่แปลกก็คือคนส่วนใหญ่ที่มีความสุขกับงานที่ทำมักจะทำงานได้ดี จึงมีเงินเดือนสูง

เหมือนนักเทนนิสที่ไม่ได้ตีเพื่อนหวังถ้วยรางวัลแต่ตีทุกลูกด้วยความสนุก และโต้กลับไปให้ดีที่สุด สุดท้ายเข้าก็จะได้รับชัยชนะเอง

คนที่มความสุขกับเงินเดือนจะมีความสุขปีละสิบสองครั้ง ขณะคนที่มีความสุขกับงานที่ทำจะมีความสุขปีละสองร้อยกว่าวันเป็นอย่างน้อย...